شبه قاره هند( یک تحقیق کامل)

 به نام خداوند بخشنده و مهربان

INDIA

هندوستان

 فهرست                       

* مقدمه

* نقاط قوت هند در یک نگاه

* معرفی مومبای(بمبئ)

* ایرانیان مقیم (پارسیان)

* اصول دین در هند(بررسی برخی ادیان و فرقه های هندو)

* فلسفه هندی

* جشنها و جشنواره های  هندی

* بررسی فرهنگ وداهای هندی

مقدمه :

        کشور هندوستان با گستره وسیع جغرافیایی خود در جنوب اسیا هفتمین کشوردنیا از نظر وسعت و دو مین کشور از نظر جمعیت است مساحت این کشور تقریبا دو برابر و جمعیت ان نزدیک به هفده برابر کشور ماست . در هر کیلومتر مربع خاک هند 344 نفر ودر هر کیلومتر مربع ایران تقریبا 37نفر زندگی میکنند.نام رسمی این کشور REPUBLIC OF INDIA  » 

جمهوری هند ونام رسمی سانسکریت ان بهارات است که نام پادشاه بزرگ مهاباراتا میباشد هند دارای 29 ایالت و 6مرکز فرمانداری تحت نظارت دولت مرکزی می باشد مرکز این کشور دهلی نو و با نام رسسمی « پایتخت ملی منطقه دهلی »است.کشور 15 اوت 1947 یعنی درست یک روز پس از استقلال پاکستان از بریتانیای کبیر استقلال یافته است.

قانون اساسی این کشور نیز در سال 26نوامبر 1949تصویب شد . ودر سال 1950دچار دستخوش  تحول شد که این روز را روز جمهوری می نامند .

         با توجه به تنوع زیاد فرهنگی؛ فرهنگی مذهبی و دینی ، ایام مهم ادیان و مذاهب این کشور جزء تعطیلات رسمی میباشد و چهار رویداداسلامی مانند ، عاشورا ف عید قربان ، عید فطر و میلاد حضرت محمد (ص) از سوی دولت هند جزء این تعطیلات است.

پرچم هند : پرچم ملی هند دارای سه رنگ افقی ، از بالا به پایین ، زعفرانی ، سفید و سبز است در وسط این پرچم گردونه ای با 24پره به رنگ سرمه است . رنگ زعفرانی سمبل شجاعت ، دلیری، ،وارستگی و فداکاریست . رنگ سفید به معنای خلوص و حقیقت و رنگ سبز به معنای ایمان ، اعتقاد، باروری ، و حاصلخیزی است . گردونه پرچم که به آن دهارما چاکرا گفته میشود ، نمادی باستانی در آیین بوداست که توسط اشوکای بزرگ پادشاه قدرتمند قرن چهارم قبل از میلاد به عنوان گردونه قانون استفاده می شد.

بخش اول

 نقاط قوت هند

*** مقام نخست جهانی از نظر وجود سیستم دموکراسی در کشور ، که بعنوان بزرگترین دموکراسی دنیا معروف است . (علی رغم سیستم کاستی ، تعصبات نژادی و قومی استعمار بریتانیا با داشتن 2794قوم و بیش از 800 نوع زبان )

*** مقام نخست جهانی در زمینه های تولید شیر برنج ، شکر و چای

*** مقام نخست جهان از نظر دارا بودن بزرگترین شبکه سراسری

*** مقام نخست جهانی از نظر دارا بودن مناطق زیر کشت حبوبات

*** مقام نخست از نظر تنوع وتعداد مراکز اموزشی در بین کشورهای در حال توسعه (با بیش از 273دانشگاه معتبر ، 11831کالج، و700مرکز تحقیقات علمی

*** مقام نخست از نظر دارا بودن بزرگترین ناوگان کشتیرانی در میان کشورهای در حال توسعه

*** دارای مقام دوم از نظر دارا بودن افراد حرفه ای در صنعت نرم افزاری رایانه ای

*** مقام دوم جهانی از نظر تولید میوه و سبزیجات

*** مقام دوم جهانی از نظر جمعیت

*** مقام سوم قدرت تحقیقاتی جهانی

*** مقام سوم جهانی از لحاظ تولید گندم

*** مقام سوم جهان از نظر تولید انرژی بادی

*** مقام چهارم قدرت نظامی و ارتش جهان

*** مقام پنجم تولید ناخالص ملی

*** مقام هفدهم جهانی از نظر قدرت اقتصادی

*** دارای گسترده ترین شبکه های جاده ای جهان

*** دارای بزرگترین تنوع دین و فرهنگ

*** داری طبیعت بسیار متنوع و دیدنی

*** دارای حیات وحش متنوع

*** بزرگترین کشور انگلیسی زبان دنیا                                                       

بخش دوم

مومبایی ( بمبئی)                                       Mumbai(Bombay)

                                                    مومبای در یک نگاه

·        مومبای مرکز ایالت مهار اشترا و پایتخت اقتصادی هند

·        وسعت چهار صدو چهل کیلومتر مربع

·        دمای هوا بین 19 تا 38 درجه سانتی گراد متغیر

·        میزان رطوبت 85درصد

·        جمعیت 15میلیون نفر

·        موقعیت جغرافیای : غرب هند

·        ایالتهای همجوار : گجرات، اندرا پرادش ، کارناتاکا

·        ماههای بارندگی ؛ ژوئن ، ژوئیه و اوت

·        ادیان: هندو ، مسلمان ، بودایی ، مسیحی ، جین ، زرتشتی

معرفی اجمالی مومبای

مومبای مرکز ایالت مهار اشترا است، این ایالت بین ایالتهای گجرات ، اندرا پرادش و کارناتا کا واقع شده است . واژه " مهاراشترا "  از لغت Rathi مشتق شده و به معنی رانندگان ارابه ها های جنگی می باشد که به آنها مهاراتیس می گویند.

شهر بزرگترین بندر هند در ساحل غربی این کشور است . این شهر در واقع مرکز بانکداری ، تجارت ، مبادلات مالی ، بازرگانی و صنعت کشتی سازی هند بکار می رود. مومبای از اتصال هفت جزیره به یکدیگر در زمان حضور بریتانیا در هند بوجود امد .

واژه مومبای از مومبئی مشتق شده است . بسیاری از شهروندان هندی از ایالت های مختلف به امید فرصت های شغلی به این شهر مهاجرت می کنند .و به همین دلیل تعداد ساکنان این شهر در روز 17ملیون ودر شب 5/12 مییون نفر میباشد. مرکزیت بمبئی پس از استقلال هند نیز ادامه یافت وبه عنوان شاهراه ارتباطی با ایران و جهان عرب اهمیت راهبردی خویش را حفظ کرده است .

مومبای شهری است بندری ، زیبا و با بناهای تاریخی کم نظیر . دانشگاه مومبای که در سال 1857تاسیس گردید، نیز در این  شهر واقع شده است . شهر دانشگاهی پونا که به اکسفورد شرق شهرت یافته که در 150کیلومتری مومبای واقع شده است .

مسلمانان این ایالت را فرقه های سنی ، شیعه 12 امامی ، شیعه 6امامی (بهره) اسماعیلی و وهابی تشکیل میدهند . تعدا مسلمانان شهر مومبای 5/3 میلیون نفر برآورد شده است از این تعداد 300 هزار شیعه 12 امامی و 100 هزار نفر شیعه 6امامی هستند.

بخش سوم

ایرانیان مقیم

ایرانیان مقیم مومبای به سه دسته تقسیم می شوند :

1: زرتشتیان ( پارسیان) پس از ورود اسلام به ایران ودر هم شکستن امپراطوری ساسانی بسیاری از زرتشتیان به خراسان و از آنجا نیز به گجرات مهاجرت کردند آنها بدین وسیله آتش مقدس خود موسوم به آتش بهران را به نوساری در گجرات منتقل نمودند. پس از موفقیت شایانی که پارسیان در قرن 16تا 18 در تجارت با اروپاییان بدست آوردند بوسیله بریتانیا تشویق شدند تا در بمبئی بمانند. پس از آن پارسیان مقیم بمبئ و هند روابط خوبی با بریتانیها برقرار کردند. و رفته رفته شریانهای صنعتی ، اقتصادی و علمی را بدست آوردند.

       امروزه جامعه پارسی به دلیل بالا رفتن سن ازدواج و افزایش نرخ طلاق و بسته بودن جامعه پارسی به غیر پارسیان و پاره ای علل و عوامل دیگر روز به روز در حال کوچک تر شدن می باشد .اکثر این پارسیان زرتشتی هستند و از نظر مقام ، جایگاه مطلوبی در جامعه هند دارند وبه علت قدمت اقامت آنها در هند ایشان دارای شناسنامه میباشند . تعداد پارسیان در مومبای هفتاد هزارنفر است و در ایالت مهار اشترا صد هزار نفر تخمین زده شده است.

             نخستین آتشکده زرتشتیان در منطقه اولیه مهاجرت آنها در سنجان به نام ایران شاه بر پا گردید .( ایرانیان پس از مهاجرت به هند دو شهر بنا نمودند که یکی را به یاد شهر ساری ، نوساری نام نهادند و دیگری را سنجان که نام شهری در استان خراسان است). زرتشتیان در آنجا 45 آتشکده بنا نمودند . پارسیان زرتشتی هند به ویزه مقیمین شهر بمبئی بیشتر در مشاغل تجاری ودر سطح بالای مدیریت کشوری اشتغال دارند و برای مثال می توان از خانواده بزرگ زرتشتی «جمشید تی تاتا » نام برد که بنیانگذار شرکت بزرگ و معروف تاتا در هند است .

2: ایرانیان مهاجر :اغلب ایرانیان مقیم از اهالی پیشین یزد ، تفت و روستاهای مجاور و برخی از شهرستانهای استان فارس می باشند.مرکز بیشتر ایرانیهای مهاجر شهر مومبای و پونا میباشد. ایرانیان مهاجر از یک سو دارای مدارک  هویت ایرانی هستند و ازسوی دیگر تلاش در کسب گذر نامه هندی دارند.وساختار جمعیتی آنان ترکیبی از مسلمانان و زرتشتیان می باشد.

 

بخش چهارم                                   

اصول دین در هند (بررسی تعدادی از فرقه ها دین های هندو)

آب پرستى يا مذهب آب پرستى در هند
گر چه اين عنوان يعنى آب پرستى براى مردم امروز، باور ناكردنى است ، ولى آنچه از لابلاى اوراق تاريخ درباره گذشتگان و مردم پيشين بدست آمده ، روشنگر اين مطلب است كه بشر، روزى بر اين باور بوده ، و آب را به عنوان يكى از مظاهر پر قدرت جهان مى شناخته . گويا اين عقيده پس از طوفان حضرت نوح عليه السلام در اعتقادات مردم راه يافته است .
انسانهاى پيشين از ترس و وحشت حادثه طوفان حضرت نوح عليه السلام احترامى بس فراوان براى آب قایل شدند و مظهر آن را به صورت مجسمه اى در آوردند و به عبادت و پرستش آن روى آوردند، و براى جلب رضايت آب قربانى كردند، عده اى در كشور مصر، رود نيل را عنوان خدائى دادند و مراسم ويژه اى براى آن بر پا كردند، از جمله اينكه : زيباترين دوشيزه را مى آراستند و با تشريفات خاصى او را به ساحل رود نيل آورده ، و دختر بيچاره را به كام امواج دريا مى سپردند، آنگاه به شادى و پايكوبى مى پرداختند، زيرا بر اين باور بودند كه رود نيل مصدر ارزاق است ، اوست كه خوردنى ها و پوشيدنيها را در دست دارد، اوست كه مى تواند او را غضب ویا ازخشم باز دارد و دست او را براى اعطاء روزى و رزق فراوان گشاده سازد!
اين روش خرافى تا عصر ظهور اسلام در ميان اقوام مصر رواج كامل داشت و چون آئين انسان ساز اسلام به مصر راه يافت اين خرافه را از قلوب مردم آن ديار زدود.
اینان كه عبادت و نيايش آب را بر خود واجب و ضرورى مى دانند، از جمله مراسم مذهبى آنها اين است كه : بامدادان هنگام طلوع آفتاب ، در كنار دريا يا رودخانه و يا نهر و جوى رفته و مقدارى آب در كف دست خود برداشته كمى از آن را به طرف راست و كمى به طرف چپ و مقدارى به طرف آسمان و كمى پشت سر و مقدارى روبروى خود مى ريزند، و اين در يك نوع مراسم و نيايش مذهبى اين گروه شمرده مى شود، و اگر دريا يا رودخانه كم آب شود، آنان بر اين عقيده اند كه خداوند از مردم قهر كرده است در نتيجه براى فرو نشاندن قهر خدا، مانند مصريان قديم ، دختر بخت برگشته اى را به عنوان عروس دريا، به امواج آب مى سپارند و اين چنين رضايت خدا را فراهم مى سازند!
شهرستانى در كتاب ملل و نحل  مى گويد: گروهى از مردم هند بر اين باورند كه ان الماء ملك ... و معه ملائكة و انه اصل كل شى ء و وجود و رشد و بقاء و پاكيزگى آنچه در جهان هست تماما احتياج به آب دارند و اين فرقه را آب پرستان  خوانند. و چون براى نيايش آماده مى شوند، خود را عريان نموده و فقط عورت را مى پوشانند و آنگاه وارد آب شوند و حدود يك ساعت يا دو ساعت يا بيشتر در آب مانده و مقدارى گل در دست دارند كه آن را برگ برگ كرده ، در آب مى اندازند، سپس به تسبيح و اوراد مخصوصى مشغول مى شوند، و در موقع بيرون آمدن از آب ، آب را به حركت درآورده و از آن خارج مى شوند، و پس از خروج ، به پاس اين موفقيت كه بدست آورده اند، يك سجده انجام مى دهند.

گاوپرستى يا توتم پرستى در هند قديم و امروز
در متون مقدس زردشتيان آمده است كه : در كنار رود مقدس ، دو دانه روئيد شده ، يكى اين سمت رودخانه و ديگرى آن سمت رودخانه ، از يكى كيومرث نخستين انسان - پديد آمد، و از ديگرى نخستين گاو. بنابراين در فلسفه دين زرتشت نخستين آدم با اولين گاو همزاد و همراه است ، و به همين سبب نقش گاو در مذهب هندو كيش زردشت بسيار مهم تلقى شده است و آنها بر اين باورند كه گاو توتم آبائى است و جد اعلاى آنان در گاو تجسم پيدا كرده و تجلى نموده است .
بدين ترتيب ، از اعصار پيشين ، در فكر و انديشه مردم هند، گاو به عنوان توتم جد اعلاى آنان متمركز شده و امروزه گاو به صورت حيوانى مقدس و محترم در نزد جمعى از مردم هند تلقى مى شود كه گوشت آن را بر خود حرام نموده و خوردن آن از گناهان نابخشودنى محسوب مى شود، زيرا توتم مظهر و تجلى گاه روح جد بزرگ تيره و طائفه شمرده مى شود.
در اين باره دكتر ترابى مى گويد: در آئين هندو، علاوه بر خدايان فراوانى كه وجود دارند، حيوانات مقدس متعددى مانند بوزينه - ميمون - و مار و غيره وجود دارند كه در راس آنها، گاو از همه مقدس تر است ، مخصوصا گاو ماده كه مقدس ترين حيوانات و مظهر همه خدايان شمرده مى شود، و به عقيده همه طبقات هند گاو ماده در عالم بالا مقامى والا دارد، و اين قداست گاو و ارواح اجداد در بين همه پيروان آئين هندو، به هر گروه و فرقه اى كه منسوب باشند، محترم و معبود مقدس محسوب مى شود، و روى همين قداست گاو ماده است كه كشتن و خوردن گوشت اين حيوان بمنزله كشتن و خوردن انسان ، و از گناهان بسيار بزرگ شمرده مى شود، اين عمل خود يكى از علل دشمنى و جدائى بين هندوها و مسلمانان مى باشد.
در عيد اضحى ، سال 1958 ميلادى در شهر ميرت  بعضى از مسلمين ، در يك گارى مقدارى از گوشت هاى قربانى را مى بردند، هندوها به مسلمانان حمله برده و نبردى شديد ميان آنان رخ داد كه جمعى كشته و گروهى مجروح شدند.
استاد آل اسحاق مى گويد: در آئين هندو علاوه بر خدايان ، به پيروى از آئين توتميسم ، بعضى از حيوانات مانند گاو ماده كه مظهر كليه آنها است ، و بوزينه و مار و درختان و بعضى از نباتات ، و علاوه بر اينها، رود گنگ و بعضى از رودخانه هاى ديگر مورد تقديس و نيايش و پرستش ‍ است .
در هندوستان احترام گاو به حدى است كه گاهى اگر گاوى در وسط خيابان بخوابد، صف هاى طويلى از اتومبيل ها و اتوبوس ها تشكيل مى شود بدون آنكه كسى حق داشته باشد كه گاو را از سر راه مردم حركت دهد و حتى پليس هم چنين اجازه اى ندارد! تا اينكه خود گاو از سر راه با خيال راحت برخيزد و راه را براى اتومبيل ها باز كند. بخاطر همين احترام به گاو و ديگر حيوانات ، گوشت در هندوستان تقريبا كم مصرف مى شود. در هند تقريبا يكصد و پنجاه ميليون گاو، و چهل ميليون ميمون - بوزينه - وجود دارد، و يكى از علل نزاع بين هندوها و مسلمانان بر سر كشتن گاو است .

عبادت بت بد در هندوستان :يكى از بتان در كشور هندوستان ، بت بد است كه مردم هند عقايد گوناگونى درباره آن دارند، گروهى آنرا تمثال پروردگار دانند، و قومى آن را فرستاده خدا خوانند، و جمعى آن را، ديوى از ديوها گويند، و بعضى آنرا فرشته اى از فرشتگان نامند. و طائفه اى آن را بشر خوانند، و عده اى بد را بودا حكيم گفته اند.هر يك از گروههاى مردم روش ويژه اى در نحوه عبادت بد دارند و بد اسم جنس بت از هر نوعى از بتها مى باشد. و از صفات بد جلوه انسانى اوست كه بر تختى جلوس كرده و در حالى كه برهنه است ، خنده بر لبهايش ديده مى شود. و در همه خانه ها تمثالى از او وجود دارد كه بر حسب استطاعت مالى افراد، از چيزهاى گوناگون همچون طلا، نقره ، مس ، سنگ يا چوب ، ساخته شده است و در برابرش تعظيم و كرنش مى كنند، و گويا بت شهر مولتان صورتى بدينگونه دارد كه مورد پرستش و عبادت مردم آن ديار است.

فرقه دنيكيان در هندوستان :اين گروه آفتاب را مى پرستند، و بتى كه دارند بر گردونه سوار است كه چهار اسب بجاى چرخ دارد، و در دست اين بت ، جواهر سرخ رنگى نهاده شده ، و اينان بر اين باورند كه آفتاب فرشته فرشتگان و سزاوار نيايش و سجده است . پرستندگان بت ، دنيكيان ، در حالى كه باز ساز و طنبور مشغول اند، گرد او مى گردند و او را سجده مى كنند، و در هر روز سه بار او را عبادت و ستايش مى نمايند، و دردمندان و بيماران و جذاميان و افراد پيس و فالج ، و ديگر بيماران ، فراوان گرد ان بت جمع مى شوند و شب ها در آنجا مى خوابند و به ذكر و سجده و ناله و زارى مشغول مى شوند، تا آن بت آنان را شفا بخشد! گاهى بت در خواب با بيمار سخن مى گويد و او را به شفا گرفتن خبر مى دهد و به بيمار هم احساس بهبودى دست مى دهد و سرانجام با شادى و خرمى آن بت را ترك نموده و به شهر و آبادى خود رهسپار مى گردد.

      هندوگرایی یا هندوئیسم (در سانسکریت:: بزرگترین دین رایج در کشور هندوستان است. هندوگرایی بسیاری از کیش‌ها و ایدئولوژی‌ها را در چارچوب خود جا داده است تاریخ دقیق دین هندو شناخته نیست ولی برآوردها از 3102 پ.م. تا 1300 پ.م. را حدس میزنند. به هررو هندوگرایی را به عنوان قدیمیترین دین بزرگ جهان می‌شناسند. این دین، سومین دین بزرگ جهان است و پیرامون 940 میلیون نفر پیرو دارد. 96 درصد از هندوها در شبه‌قاره هند سکونت دارند..

پس از آنکه پیروان یوگا نیز به جمع هندوها پیوستند شمار پیروان دین هندو در سطح جهان به 1.05 میلیارد نفر رسید. تنها کشوری که هندوگرایی را دین رسمی خود اعلام کرده کشور نپال است. بوداگرایی در اصل شاخه‌ای از دین هندو است و برخلاف بوداگرایی که بیشتر پیروانش را در بیرون از هند بدست آورد، دین هندو عمدتآ در خود شبه‌قاره هند ماند..

"هندوگرایی با نام سَنتانا دارما نیز نامیده می‌شود"

       آیین هندو در قدیم دین برهمایی خوانده می‌شد که به برهما، خدای هندوان اشاره می‌کرد. هندوگرایی شکل تکامل یافته جان‌باوری (آنیمیسم) است و به همین دلیل بنیانگذار آن شناخته‌شده نیست. این آیین گونه‌ای فرهنگ، و آداب و سنن اجتماعی است که با تهذیب نفس و ریاضت همراه شده و در تمدن و حیات فردی و جمعی مردم هندوستان نقش بزرگی داشته است.

مردم هند پیش از هجوم آریایها

        پیش از مهاجرت آریایی‌ها به ایران و هند، مردم این سرزمین‌ها قومی کوتاه قامت و سیاه چرده بودند که فرهنگ و دین و

مراسم مخصوص خود را داشتند و تمدن آنان در سطح تمدن میانرودان بود. این قوم در ایران تقریبا به طور کامل از میان رفتند، ولی در هندوستان به طرف جنوب آن کشور رانده شدند و اکنون به نام قوم دراویدی (Dravidians) شناخته می‌شوند و گروه بزرگی از اینها به نام نجس‌ها (Untouchables) معروفند که درباره ایشان سخن خواهیم گفت. حفاری‌های باستان‌شناسان در منطقه‌ای به نام موهنجودارو (Daro-Mohenjo) در کرانه رود سند (پاکستان)، آثار عظیمی از تمدن آنان را نشان داده است. از این کشفیات برمی‌آید که برخی از خدایان آیین هندو قبل از ورود آریاییان در هندوستان وجود داشته‌اند.

       اصول دین هندو عبارت است از: اعتقاد و احترام به کتاب‌های باستانی و سنت‌های دینی برهمنان و پرستش خدایانی که به ظهور آنها در دوره‌های قدیم عقیده دارند. اعتقاد به باززایش (تناسخ) و رعایت مقررات طبقات اجتماعی در معاشرت و ازدواج، همچنین احترام به موجودات زنده، بویژه گاو از اصول آن دین است. لفظ ام (Om) به معنای آمین برای هندوان بسیار تقدس دارد و از سویی اسم اعظم الهی به شمار می‌رود و از این نظر به اسم اعظم یهوه در دین یهود شباهت دارد.

خدایان ودایی

        هندوان به عده بی‌شماری از خدایان آسمانی و زمینی با اسما و صفات عجیب و غریب معتقدند و به آنها کرنش می‌کنند و برای هر یک بتخانه‌های باشکوهی می‌سازند. این خدایان با هم خویشاوندی سببی و نسبی دارند و ویژگی‌های جسمی و روحی هر یک به تفصیل و با ذکر جزئیات در کتاب‌های مقدس و فرهنگ دینی هندوان آمده است. اعتقاد به جلوه‌گری خدایان به شکل انسان و حیوان در ادوار مختلف، نیز بسیار جلب نظر می‌کند. دسته‌بندی خدایان در ارتباط با طبقات اجتماعی نیز معهود است. برخی از معروف‌ترین خدایان هندو عبارتند از:

 اگنی (Agni) یعنی آتش

 وارونا (Varuna) یعنی آسمان

ایشوار (Isvara) یعنی قادر متعال

 رودرا (Rurdra) یعنی وحشتناک

راما (Rama) یعنی دلپذیر

 کریشنا (Krishna) یعنی آبی پر رنگ

       یاما (Yama) یعنی ارابه ران (معادل جم در آیین زرتشت) که خدای حاکم بر ارواح مردگان است. اشوین (Asvin) یعنی اسب‌سوار، عنوان دو تن از فرشتگان آیین هندوست. هندوان معتقدند که این پزشکان آسمانی برای انسان تندرستی، نیکبختی و دارایی به ارمغان می‌آورند .

 پرستندگان بت مؤنث زشت و بدترکیب کالی (Kali) به معنای سیاه معتقدند هدایای ویژه این بت را باید از طریق راهزنی به دست آورد و تقدیم بتخانه کرد البته باید توجه داشت که معمولا بتان را بسیار زیبا می‌سازند تا آنجا که بت در شعر فارسی کنایه از محبوب زیباست.

        ادعیه و آیین‌های هندوان در مجموعه‌ای به نام وداها (Vedas) به معنای دانش، به زبان سانسکریت گرد آمده است و به آن شروتی (Sruti)(شنيداري) یعنی وحی و الهام و علوم مقدس موروثی از پدر به فرزند و از فرزند به فرزند ديگر از طريق شنيدن و به حافظه سپردن لقب می‌دهند. پژوهشگران تاریخ قدمت اين متون كهن ودایی را بین 50۰۰ تا 6۰۰۰ ق.م. می‌دانند، و بر این اساس سال‌های 500۰-600۰ ق.م. را دوره ودایی می‌خوانند. حدود 5000سال ق.م وياسا يكي از اساتيد سنت ودايي هند باستان براي اولين بار ودا ها را بصورت مكتوب در آورد. چهار ودا وجود دارد، به این شرح:

1. ریگ ودا(Rigveda) یعنی ودای ستایش - (قانون اساسي خلقت)

 2. یاجور ودا(Yajurveda) یعنی ودای قربانی

 3. ساما ودا(Samaveda) یعنی ودای سرودها

4. آتارو ودا(Atharvaveda) یعنی ودای اتاروان (نام نویسنده این ودا).

 در زمان‌های بعد برهمنان شرح و تفسیرهایی بر بوداها نوشتند؛ از این رو هر یک از وداها دارای دو بخش است: نخست: منتزها (Mantaras) که عبارت است از متن اورادی در ستایش آتش، خورشید و سایر مظاهر طبیعت و دعاهایی برای فراخی‌ روزی، باروری، بخشایش گناهان و غیره. دوم: براهمناها (Brahmanas) که مناسبت‌های آن اوراد را تعیین می‌کند.     پژوهشگران سال‌های ۸۰۰ ق.م. تا ۵۰۰ ق.م. را دوره برهمنی می‌نامند..

         کتاب‌های دینی، فلسفی، عرفانی و ادبی بی‌شماری در میراث فرهنگی هندوستان وجود دارد که به زبان‌های مختلف ترجمه شده و از جمله آنها کتاب معروف کلیله و دمنه است که در سانسکریت پنچاتنتره یعنی پنج بخش خوانده می‌شود.

کتاب‌های مهاباراتا و رامایانا با محتوای اساطیری رزمی و بزمی از احترام ویژه‌ای برخوردارند. کتاب‌های دینی و ادبی یاد شده به همه زبان‌های زنده جهان (و از جمله فارسی) ترجمه شده‌اند. کتاب بسیار معروف و جذاب باگاوادگیتا یعنی سرود خدای مجید در بخشی از مهابهاراتاست که مستقلا مورد توجه قرار گرفته است. این کتاب گاهی به تخفیف گیتا نامیده می‌شود، در باب اخلاص (Bhakti) سخن می‌گوید و در اهمیت کتاب یاد شده همین بس که به طور مکرر به هر یک از زبان‌های زنده جهان ترجمه شده و دست کم شش ترجمه فارسی از آن موجود است.

فرهنگ و تربیت ودایی

       پیرامون سده ۶ ق.م. در اوج اقتدار روحانیان هندو، که برهمن (Brahmana) نامیده می‌شوند، نظام طبقاتی شدیدی پذیرفته شد که مدت ۲۵۰۰ سال سایه سهمگین خود را بر کشور پهناور هندوستان افکنده بود و هنوز هم بقایای آن وجود دارد. پژوهشگران طبقات اجتماعی را کاست (Caste) می‌خوانند که واژه‌ای پرتغالی و به معنای نژاد است. در این نظام چهار کاست اصلی وجود داشت:

 1. برهمان (Brahmanas) طبقه روحانیان

 2. کشاتریاها (Kshatrias) طبقه شاهان، شاهزادگان و جنگاوران

 3. ویشیاها (Vaisyas) طبقه بازرگان و دهقانان

4. شودراها (Sudras) طبقه کارگران.

معاشرت افراد یک طبقه دیگر شرعا و عرفا ممنوع بود، بخصوص طبقه اخیر که هر گونه تماس، حتی نگاه کردن افراد طبقات بالا به این گروه، گناه کبیره شمرده می‌شد. فروتر از این چهار طبقه، گروهی از بومیان غیرآریایی هندوستان بودند که نجس‌ها (Untouchables) نامیده می‌شدند.

       افراد این طبقه به هیچ وجه حق نداشتند در محله‌های آن طبقات چهارگانه تردد کنند و هر گاه از باب ضرورت برای حمل زباله به اماکن آنان می‌رفتند، موظف بودند با صدای بلند حضور خود را اعلام   کنند که مبادا نگاه افراد طبقات بالا به این گروه بیفتد. در این صورت، بیننده باید با غسل خود را طاهر کند.  

       داد و ستد نیز از راه دور، با گذاشتن پول در مکانی و تقاضای متاع با فریاد و اختفای کامل انجام می‌گرفت. گوش دادن به تلاوت کتاب‌های مقدس نیز بر آنان حرام بود و اگر فردی از ایشان در این مورد استراق سمع می‌کرد، برای مجازات، سرب مذاب در گوش او می‌ریختند. عجیب‌تر اینکه افراد طبقه نجس‌ها به این وضع خو گرفته، آن را حق می‌پنداشتند و باور داشتند که این تیره‌بختی زاییده بدکرداری آنان در زندگانی پیشین است که از طریق تناسخ آن را دریافت کرده‌اند. هر گونه اقدامی برای کم کردن فاصله طبقات چهارگانه (و حدود ۲۰۰۰ طبقه فرعی که بتدریج در ضمن آن چهار طبقه پدید آمد) و دفاع از نجس‌ها، خلاف شرع و غیرمقبول بود.

         البته این سنت اجتماعی در سال ۱۹۵۵ رسما لغو شد و تنها جلوه‌هایی از آن باقی است. رود خروشان و پر برکت گنگ به معنای تندرو که در بخش بزرگی از هندوستان جریان دارد، از تقدس بالایی برخوردار است و غسل کردن در آن، بخصوص در شهر بنارس (Benares)، عبادتی مهم شمرده می‌شود. نیلوفر (Padma) نیز بسیار مقدس است. قربانی و بویژه قربانی اسب (medha - Asva) که قبلا به عنوان یک عمل عبادی میان آنان معمول بود، بعدا به منظور برآورده شدن حاجات انجام می‌گرفت. اهیمسا (hinsa - A) به معنای پرهیز از آزار جانداران اصل مهمی است که در زمان‌های بعد، تحت تعالیم مهاویرا مورد توجه قرار گرفت و تاکنون بشدت رعایت می‌شود. این آموزه خوردن گوشت حیوانات را عملی غیراخلاقی می‌داند و این مسئله اثر عجیبی بر شیوه زندگی هندوان باقی گذاشته است.

      هندوان جسد مردگان خود را می‌سوزانند و خاکستر آن را بر روی گنگ بر باد می‌دهند. قبلا سنت مذهبی این بود که هنگام سوزاندن جسد مرد متوفی، همسر وی نیز به نشانه وفاداری میان توده‌های هیزم می‌خوابید و همراه شوهر می‌سوخت و برای تشویق زنان به این امر به وی لقب ستی (Sati) به معنای بانوی وفادار و بافضیلت عطا می‌شد (این واژه سانسکریت در فارسی و عربی برای تجلیل از بانوان بسیار برجسته به کار می‌رود). اگر احیانا زنی تاب و تحمل این فداکاری را در خود نمی‌یافت، پس از مرگ شوهر موی سر خود را می‌تراشید و جلای وطن می‌کرد. زنده سوزاندن زوجه را انگلیسی‌ها پس از استعمار هندوستان در سال ۱۸۲۹ م. ممنوع کردند و از این منع کمتر تخلف شده است. صائب تبریزی در اشاره به این سنت می‌گوید:

چون زن هندو کسی در عاشقی مردانه نیست                        سوختن بر شمع خفته کار هر پروانه نیست.

بخش پنجم

فلسفه هندی

فلسفه اوپانیشادها

       در دوره برهمنی (سال‌های ۸۰۰ ق.م. تا ۵۰۰ ق.م.) آیین قربانی به افراط گرایید و با توسعه آن مسائل عمیق دینی به فراموشی سپرده شد. قربانی اسب و چیزهای دیگر آسیب شدیدی به اقتصاد کشور وارد آورد و خزانه پادشاه را تهی کرد. از این رو، برهمنان چاره کار را در اصلاح دین دیدند و بدین منظور براهمناها را پدید آوردند که مشتمل بر دو بخش است:

 الف) آرنیاکاها (Aranyakas) یعنی جنگل نامه، مشتمل بر مسائل مورد نیاز اهل ریاضت

ب) اوپانیشادها (Upanishads) به معنای نزدیک نشستن، کنایه از آموختن اسرار دین. اوپانیشادها شهرت زیادی پیدا کرد. این کتاب را برای نخستین بار شاهزاده دانشمند، هنرمند و عارف، داراشکوه عرفان اسلامی و هندویی، در ۱۰۶۷ ه.ق. به زبان فارسی ترجمه کرد و آن را سر اکبر نامید. (نخستین آشنایی غریبان با اوپانیشاد از طریق همین ترجمه بود.) اوپانیشاد به نام ودانتا (Vedanta) به معنای پایان وداها نیز خوانده می‌شود. این کتاب بطون وداها را می‌شکافد و توجه مردم را از آداب و رسوم ظاهری به اسرار درونی و مفاهیم باطنی جلب می‌کند. کتاب یاد شده شهرت جهانی دارد، تا آنجا که برخی مطالب توحیدی آن در المیزان نوشته علامه طباطبایی آمده است.

آریاییان هندوستان مانند سایر مشرکان به خدای حقیقی جهان نیز معتقد بودند و او را برهما (Brahman) به معنای قائم بالذات و ازلی و ابدی می‌نامیدند. آنان در آغاز بت و بتخانه نداشتند و مراسم عبادی خویش را در فضای باز می‌دادند و به خدایانی مذکر که معمولا نماد اجرام آسمانی بودند، عقیده داشتند. در دوران‌های بعد بت‌هایی بی‌شمار و بتخانه‌هایی باشکوه و گوناگون ساختند و خدایانی مانند الهه مادر، الهه زمین، مار کبرا و غیره را به مجموعه خدایان خود می‌افزودند خدایان تثلیث هندو (Trimurti Hindu) عبارتند از: 1. برهما (Brahman)، خدای ایجاد کننده (که قبلا اشاره شد) 2. شیوا (Siva) خدای فانی کننده که مجسمه چهار دست و در حال رقص او فراوان است. رقص شیوا نقش او را در ایجاد و انهدام نشان می‌دهد 3. ویشنو (Vishnu) خدای حفظ کننده.                                    

جلوه‌های دهگانه این خدا برای مردم در طول تاریخ عبارت است از: ماهی، لاک پشت،گراز، موجود نیمه آدم و نیمه شیر، کوتوله، راما (Rama)تبر به دست، راما، کریشنا(Krishna)، بودا (Buddha) و کلکی (Kalki). (2) آیین هندو فرقه‌های بی‌شماری دارد که با یکدیگر در صلح و صفا به سر می‌برند. پیروان هر یک از این فرقه‌ها بر جنبه خاصی از دین تاکید می‌کنند و معمولا به یکی از خدایان روی می‌آورند. طرفداران هر یک از شیوا و ویشنو جمعیت بزرگی را تشکیل می‌دهند. شیواپرستان عورت شیوا را نیز می‌پرستند و آن را لینگا (Linga) می‌نامند. مجسمه‌های لینگا و پرستشگاه‌ها آن نیز فراوان است.

از جمله ۱۲ بتخانه بزرگ و باشکوه که به افتخار لینگا و برای پرستش آن بنا کرده بودند، نیایشگاه سومنات (Somanatba) است. ثروت هنگفت و خیال‌انگیز آن بتخانه که چهارده گنبد طلا داشت، سلطان محمود غزنوی را تحریک کرد تا به سال ۴۱۶ هجری قمری به سوی آن لشکر کشد و خزائن انباشته از زر و سیم و گوهرهای گرانبهای آن را که طی قرن‌ها گرد آمده بود، تاراج کند.

    هندوان حمله‌های سابق وی به بتخانه‌های دیگر را به علت خشم گرفتن بت معبد سومنات به آن معبد توجیه می‌کردند. سلطان محمود با سپاهی انبوه به عنوان بت‌شکنی به سومنات حمله کرد و پس از کشتن گروهی بی‌شمار از هندوان، گرزگران خود را بر فرق مجسمه لینگا کوبید. وی برای نشان دادن فتح نمایان خود قطعه‌ای از آن را به مکه معظمه و بغداد و بلاد اسلامی دیگر فرستاد.(3) افرادی از شیواپرستان، به نام لینگاوات (vat - Linga) یعنی حاملان لینگا که مسلکشان در قرن دوازدهم میلادی پایه‌گذاری شده است، پیوسته مجسمه‌ای از لینگا را که داخل کیف کوچکی است به گردن آویخته دارند. چیزهای شگفت‌آوری مانند قربانی انسان و نوشیدن شراب در کاسه سر مردگان به برخی از فرقه‌های شیوایی نسبت داده می‌شود. فرقه‌های شکتی (Sakti) به معنای نیرو، معتقدند قوه الهی در جنس لطیف قرار دارد. از اینجاست که در پرستشگاه‌ها شکتی زنانی جوان می‌رقصند. برخی از این فرقه‌ها رقص‌های وحشیانه، آوازهای گوش خراش و حرکات جنون‌آمیز را برای تکامل روحی لازم می‌دانند.

 

 

انواع فلسفه هندی

فلسفه وحدت وجود

    حکیمان و دانشمندان هندو می‌گویند خدایان بی‌شمار آن دین همه مظاهر یک خدای واحد و بزرگند و تمام موجودات بخش‌هایی از کالبد عظیم الوهیت به شمار می‌روند. از دیدگاه آنان این جهان و همه اجزای آن در حقیقت خیالی بیش نیست. این خیال را مایا (Maya) یعنی فریب و وهم می‌نامند. به عقیده آنان تمام این صورت‌های وهمی سرانجام نابود می‌شوند و تنها برهما که ثابت و پایدار است، باقی می‌ماند. در قرون اخیر عرفان هندویی غربیان را مسحور کرده است، همان طور که عرفان اسلامی نیز در جلب غربیان به اسلام سهم زیادی دارد. قوانین اخلاقی، تصوف و اندیشه‌های لطیف آیین هندو از روزگار کهن جذابیت داشته است و تأثیر تفکرات هندو بر اهل تصوف در مسیحیت و اسلام دیده می‌شود. اصول ایمان هندوان چهار چیز است: 1. الوهیت روح 2. وحدت موجودات 3. وحدت خدایان 4. وحدت مذاهب و ادیان. آیین هندو با خودمحوری میانه‌ای ندارد و یک هندو می‌تواند علاوه بر آیین خود به هر یک از ادیان جهان بگرود.

 با این وصف، شدیدترین تعصب‌ها را می‌توان میان هندوان یافت. کافی است به یاد بیاوریم که مهاتما گاندی به سبب اعتقاد به برابری هندوان و مسلمانان، مورد دشمنی گروهی از هندوان قرار گرفت و یکی از ایشان او را با گلوله کشت. ملی‌گرایی هندویی در دوره‌های اخیر بسیار شدت یافته است و یکی از تازه‌ترین و خشن‌ترین مظاهر آن تخریب مسجد بابری و کشته شدن تعداد بی‌شماری از مسلمانان و هندوان در این حادثه بود. مستمسک آنان در ارتکاب این عمل این بود که مکان مسجد بابری زادگاه بت راما بوده است. آنان با این سخن ادعا می‌کنند که ویشنو (یکی از خدایان تثلیث هندو) در آنجا به شکل بت راما جلوه کرده و به همین دلیل، هندوان در آن مکان بتخانه‌ای ساخته بودند که به مسجد تبدیل شده است. آنان به همین بهانه بت‌های خود را بر ویرانه‌های مسجد نصب کردند و آنها را پرستیدند. هندوان تصمیم دارند ساختمان بتخانه را در فرصت مناسب آغاز کنند.

فلسفه یوگی یا روش جوکیان

      به عقیده هندوان، دستیابی به حقیقت یا اتحاد با خدای توانا از طریق یوگا (Yoga) یعنی یوغ نهادن حاصل می‌شود. یوگا به ریاضت‌های سخت و طاقت‌فرسا دلالت می‌کند و معمولا با نشستن آرام و پیوسته به شکل چهار زانو و همراه با تامل انجام می‌گیرد، اما شیوه‌هایی دیگر نیز معمول است، مانند ایستادن، وارونه ایستادن، خم شدن و آویختن دست‌ها و زیستن روی تختی که سراسر آن میخ‌های تیزی سر بر آورده است. این عملیات چه بسا برای ده‌ها سال ادامه یابد و با مشقت‌هایی دیگر مانند پیش رو نهادن آب و تشنه به سر بردن همراه باشد.(5) با آنکه هدف از ریاضت وصول به حقیقت است، گاهی کشف و کراماتی را پدید می‌آورد. یوگی (Yogin) معمولا آن امور را مانع کمال خود می‌داند و بسیار می‌شود که به آن خوارق عادت ابدا توجهی نکند و از اظهار آن روی بگرداند. حبس دم به گونه‌ای است که بر اثر تمرین‌های سخت تنفس کاهش می‌یابد و یوگی در طول سال به چند نفس بسنده می‌کند. همچنین ضربان نبض و سایر کارهای بدن را می‌توان با یوگا در اختیار گرفت. در همه این حالات بدن شیوه‌های نویی را برمی‌گزیند و زنده می‌ماند. چه بسا یک یوگی را به مدت شش ماه دفن کنند و پس از این مدت قبر او را بشکافند و او را بیرون آورند و وی با یک بار تنفس زندگی را از سر گیرد. توانایی‌های دیگری نیز برای برخی از آنان میسر می‌شود، مانند رهایی از جاذبه زمین، متوقف کردن قطار، به جوش آوردن آب با یک نگاه و غیره. (6) دانشمندان مغرب زمین به تکرار، آزمایش‌های علمی گوناگونی روی یوگیان انجام داده و واقعی بودن این حالات را به اثبات رسانده‌اند. از جمله یک هیئت علمی فرانسوی به رهبری دکتر بروس در ۱۹۳۶ تحقیقات و آزمایش‌هایی در باب یوگیان انجام داد و دستاوردهای خود را منتشرکرد.

بخش سوم

جشن ها و جشنواره های هندی

جشنها و اعياد مذهبي در هندوستان

       براي هنديان دين و مذهب نوعي روش زندگي به شمار مي رود و در واقع بخشي از سنت ملي و جاوداني است. در نزد اين مردم، تمام مظاهر زندگي (از مكانهاي معمولي و كار روزانه گرفته تا تعليم و تربيت و اقتصاد) همگي پايدار و جاودانه هستند. اكثريت جامعه ي هند را هندوان تشكيل می دهند . و ادیان دیگری همچون اسلام ، مسیحیت ، بودایی ، یهود ، جین ، سیک ادیان بی شمار قبیله ای به ترتیب در مقامهای بعدی قرار دارند . هندوستان پس از اندونزی دومین مرکز مسلمانان جهان است و بیش

از  100میلیون مسلمان دارد جالب اینجاست که هندوان و پیروان سایر ادیان در عید قربان و فطر مسلمانان شرکت میکنند و همچنین مسلمانان هم در جشنها و مراسم های آنها شرکت می کنند.

      " كاملا مشخص است كه مردمان هند در طي هزاران سال روشهاي جالبي براي احترام گذاشتن به يكديگر ابداع كرده اند.به اين ترتيب كه تعصبات بي دليل مذهبي را كنار گذاشته اند و به پيشرفت سرزمينشان فكر مي كنند. "

      تعداد جشنهاي هنديان قابل شمارش و دسته بندي نيست چرا كه آنان اكثر روزهايشان را به خوشي و شادماني مي گذرانند .هر جشني جنبه ي زيارتي خاص خود را دارد و با برپايي رقص و آواز و پختن غذاهاي مخصوص اجرا مي شود.

از اين پس شما را با جشنهاي سرزمين هندوستان و حكمت و دليل هر جشن آشنا خواهیم كرد.

جشن "وارشا پيراپو"  Varsha Pirapo يا سال نوي تاميلی

زمان جشن: معمولا در ماههاي مارس/آوريل برگزار مي شود    

      اين جشن به "گانشا" خداي حكمت و دانايي هندوان تعلق دارد."گانشا" خدايي است با سر فيل و بدن انسان .تاجي بر سر اوست و عصاي سه شاخه اي به دست دارد. چشماني ريز اما مهربان وشكمي بزرك دارد.يكي از دستانش هميشه از آرنج به بالا خم شده است.

       گانشا " فرزند كوچك "شيوا" خداي بسيار بزرگ هندوان است. روز سال نوي تاميلي برابر با فصل دروي محصول مي باشد كه در اصطلاح به آن جشن غلات هم مي گويند. در بعد از ظهر همه ي مردم براي عبادت به معبد مي روند و بقيه روز را صرف ملاقات دوستان و آشنايان و اهداء كارت تبريك مي كنند و هدايايي مثل پول،ميوه، برگ تنبول و فوفل است .

        تاجران رسيدگي به حسابها را در اين روز شروع مي كنند و معتقدند كه باعث رونق كارشان مي شود. ادارات نيز هدايايي را به كاركنان و مستخدمين عيدي مي دهد.

 

جشنواره ها و نمایشهای هندی

        تقویم هندوستان نشان دهنده براه انداختن جشنهای بیشماری  است .مانند جشنهای برداشت در جنوب هند ویا جشن ملی جمهوری که بصورت سراسری و با شکوه برگزار می شود. ویا جشنواره سراسری دیوالی که در این جا در مورد آن توضیح میدهیم: 

دیوالی از جمله جشنهای هندوان است

     دیوالی یک جشنواره پنج روزه هندوها است که در سراسر هند اجرا می‌شود و تاریخ اجری آن به زمانهای پیش از تاریخ بازمیگردد .

این جشنواره پنج روزه بر اساس گاهشماری هندی، در روز پانزدهم کارتیکا آغاز می‌شود. از آنجایی که محاسبه ماههای هندی، قمری است؛ تاریخ دیوالی در تقویمهای دیگر متغیر است. در سال 2005 دیوالی در روز اول نوامبر بود و در سال آینده در 26 اکتبر آغاز خواهد شد                                                       

طی روزهای قبل از جشن، تمام خانه‌ها پاکیزه و مرتب شده و پنجره‌ها برای خوشامدگویی به لاکشمی (Lakshmi)، الهه توانگری و کامیابی گشوده میشوند

نام دیوالی، تحریف شده واژه دیپاوالی (Deepavali) – دیپا به معنی نور و آوالی به معنای ردیف و صف - و در کل به معنای صفی از نور است. درواقع نمایش نور در این جشنواره یکی از جذابترین بخشهای آن است. تمام خانه ها، از فقیرانه‌ترین کلبه‌ها تا اشرافی‌ترین کاخها، با نور نارنجی رنگ فانوسهایی به نام دیا (Diya) برای تبریک و سلام به لاکشمی روشن میشوند

فانوس یا دیپ (Deep)، نشانه دانش است و افروختن چراغ دانش در بین مردم به معنای درک فلسفه هر روز خاص از این جشنواره و به عمل درآوردن این فلسفه، در زندگی روزمره است .

طرحهای الوان رنگولی (Rangoli نقوشی سنتی و بسیار زیبا که در روزهای عید و مناسبتها، از دیرباز برای تزیین کف اتاق، حیاط و درگاه خانه ها، برای خوشامد گویی به خدایان ترسیم می‌شده است.این نقاشیها با پودرهای رنگ و توسط زنان اجرا می‌شده است)، گل آرایی و آتش بازی، این فستیوال را که پیام آور شادی، نشاط و خوشبختی در سال جدید است، از شکوه و زیبایی خاصی برخوردار می‌کند..

جشنواره دیوالی

          در ابعاد وسیع و تقریبا در تمام مناطق هند برگزار می‌شود و درواقع، پیش درآمد سال نو است. دیوالی حتی در کشورهایی چون تایلند، ترینیداد، سیام و مالایا نیز- با تفاوتهایی- اجرا می‌شود.

در روز سال نو اهل خانواده صبح زود بيدار مي شوند و تحويل سال را جشن مي گيرند.

سپس به معبد رفته و هداياي خود را به "گانشا" تقديم مي كنند.هدايا معمولا شامل شيريني و ميوه و انواع گل است.

روز اول

       روز اول دیوالی دهان ترایوداشی (Dhantrayodashi) یا دهان تراس (Dhan teras) نام دارد. "دهان" به معنای "ثروت" و "ترایوداشی" به معنی روز سیزدهم است.

در کل این نام به روز سیزدهم از نیمه اول ماه قمری کارتیکا اشاره می‌کند که در آن، دهان وانتاری (Dhanvantari)، یکی از نمودهای ویشنو (Vishnu) خدای هندی، از آبهای اقیانوسی که دانش طب روحانی "اهورودا" را در خود دارد، خارج می‌شود و به مردم کمک می‌کند بر علیه بیماری و مرگ مبارزه کنند . در غروب این روز، هندوها باید حمام کنند و هدایای خود را که شامل فانوس‌های روشن دیا (Deeya) و شیرینیهایی به نام پراساد (Prasad) است را به حضور یاما راج (Yama Raj خدای مرگ) تقدیم کنند.

این کار باید در نزدیک یک درخت مقدس که ممکن است در باغ یا خانه شخصی افراد هم باشد، صورت میگیرد و در صورت نبودن چنین درختی، یک محل پاکیزه در حیاط جلوی خانه هم، قابل قبول خواهد بود.

 

 

 

روزدوم

         روز دوم دیوالی نارک چاتورداسی (Narak Chaturdasi) نام دارد. این روز، چهاردهمین روز ماه قمری و شب دیوالی است. در این روز کریشنا (Krishna بزرگترین خدای هندویان)، اهریمنی به نام ناراکاسور (Narakasur) را نابود کرده و جهان را از ترس رهانیده است. مادر ناراکاسور، اعلام می‌کند که روز مرگ فرزندش - که موجب ناراحتی عموم را فراهم میکرده- نباید به عزاداری بگذرد و باید روزی برای جشن و شادی اعلام شود.

      در نتیجه، پیام روز دوم این است که منافع جامعه باید همواره بر منافع فردی و نسبتهای فامیلی ارجحیت داشته باشد.

      از مراسم روز دوم، ماساژ بدن با روغنهای مخصوص برای رفع خستگی، حمام قبل از طلوع آفتاب و استراحت است تا همه بدون خستگی و با شادی و علاقه برای اجرای مراسم دیوالی در روز بعد آماده باشند. فانوس یاما دیا در اسن شب نباید روشن شود.

روز سوم

       مراسم واقعی دیوالی در روز سوم اجرا می‌شود. در این شب ماه به کلی غروب می‌کند و تاریکی کامل آسمان را فرا میگیرد. در این تاریکی، دیوالی امکان تجلی واقعی خود را به دست می‌‌آورد.

در این روز مردم از لاکشمی، الهه ثروت، برای نعمات متعدد او سپاسگذاری می‌کنند و مراسم دعای شکرگذاری که پوجا (Puja) نام دارد، هم در سپیده دم و هم هنگام غروب آفتاب انجام میگیرد. اعتقاد بر این است که الهه ثروت از خانه هایی که پاکیزه نبوده و به خوبی روشن نشده اند، دیدن نمی‌کند. بنابر این همه برای تمیز نگه داشتن خانه خود بسیار کوشش می‌کنند، درها و پنجره‌ها را باز میگذارند و تمام چراغها را روشن می‌کنند.

        پس از مراسم دعا و عبادت که با سرود و اهدای هدایای مختلف به حضور خدایان همراه است و به جا آوردن عبادت در خانه، مردم به دیدار همدیگر رفته و به رد و بدل کردن شیرینی و هدیه می‌‌پردازند. هنگام غروب، خانه‌ها و خیابانها با چراغها،

فانوسها و شمعهای بی شمار تزیین می‌شود. و مردم در خارج از خانه‌ها گرد آمده و منتظر ورود الهه به داخل خانه و برکت بخشیدن به آن هستند. در این مدت آنها به آتش بازی و تماشای فانوسها میپردازند.

روز چهارم

        در این روز، به نامهای پادوا (Padwa)، وارشا پراتی پادا (Varshapratipada) و کارتیکا شودا پادیامی (Kartika Shudda Padyami) خوانده می‌شود. اهمیت این روز در داستانی است که از کریشنا نقل می‌شود.

        او متوجه می‌شود که مردم یک دهکده برای زمینهای زراعی خود دست به دامان "ایندرا" Indra خدای رعد شده‌اند تا برایشان باران کافی بفرستد و مدام مرقبند تا خشم او موجب بروز طوفان و سیل نشود. کریشنا این کار را نکوهش می‌کند و می‌گوید که هر کس موظف است از گاوهای خود که مهمترین بخش زندگی آنها هستند نگهداری کند نه اینکه به پرستش خدایی خشمگین بپردازد. این گفته موجب خشم فراوان ایندرا می‌شود و طوفانی را بر سر دهکده روانه می‌کند.

       کریشنا نیز با بلند کردن تپه گوواردهان (Govardhan) و نگه داشتن آن بر فراز دهکده، از مردم محافظت می‌کند. تا امروز نیز در شمال هند، مردم به طور سمبولیک به پرستش تپه گوواردهان می پردازند و آن را محل عبور کریشنا می دانند. از طرفی این کار آنها به نوعی برای آرام کردن نیروهای طبیعت و جلوگیری از طوفان و سیل هم هست.در این روز، برای سال نوی اقتصادی، دفترهای پس انداز تازه‌ای میگیرند تا سال را با موفقیت مالی و رونق اقتصادی سپری کنند.

 

روز پنجم

      همانطور که روز راکشا بندهان (Raksha Bandhan) روز برادر نامیده شده است، این روز که بهرارتی دوج (Bhratri Dooj) نام دارد، به خواهران اختصاص یافته است. در زمانهای بسیار قدیم، در این روز یاما (خدای مرگ) به دیدار خواهر خود یامونا (Yamuna) رفت و به عنوان هدیه به او مزیتی اعطا کرد که به موجب آن، هر کس در این روز به دیدار یامونا می‌رفت، از تمام گناهانش بری می‌شد. از آن زمان تا کنون، در این روز برادران به دیدار خواهران خود میروند تا از این عطیه، سهمی برده باشند.

       در بنگال، خواهران برای سلامت، موفقیت و شادی برادران خود، مراسم دعای خاصی انجام می‌دهند که بهای فوتا (Bhai fota) نام دارد. جشنواره دیوالی در این روز پایان میابد و مردم با روحیه تازه، سال نو را آغاز می‌کنند.

آشنايی با وداها ی هندوان

        مردمان هند باستان داراي آداب و رسوم و اديان مخصوصي بوده اند كه امروزه هيچ اطلاعي از آنها در دست نيست . هنگامي كه آرياييان از شمال وارد سرزمين هندوستان شدند. محو و نابود ساختند و هنر و تمدن خويش را جايگزين آن نمودند بنابر این آنچه امروز از اديان باستاني هند مي دانيم .وصاحبنظران هندو غربي نيز متفق القول هستند كه مجموعه متون مقدس ديني كه با نام .. ودا .. خوانده مي شوند متعلق به آرياييها بوده است و مبناي همه شكل گيريها و تحولات بعدي هندوئيسم مي باشد .

     در ميان متون هندو " ریگ ودا" قدیمیترین اثر میباشد اما در نحوه پرستش خدایان و انجام مراسم عبادی از عهد باستان تا کنون تغییرات عوده ای رخ داده است. آنچه مردم عصر ودايي از مفهوم هندويي يا برهمنيسم تصور مي كردند . غیر از مفهومی است که در عصر حاضرمیان هندوان معمول و متداول است . مذهب هند و در وضع موجود به مثابه جنگل انبوه می باشد که درختان گوناگونش از ابشخور اساطیر و پندارهای گوناگون آبیاری شده و پرورش یافته اند ولي با اين حال با روحيات اكثر مردم هند سازگار است .

در مذهب تحول یافته کنونی برهمن مصدر آفرينش است امابا اين وجود خدايان مختلفي را شريك وقرار میدهند . . در واقع برای یک غیر هندو، آیین و دین هندویی به صورت یک معمای غامض و پو شیده است.

البته درک دانشمندان هندو با پندار مردم عادی متفاوت است به عبارت دیگر مذهب روشنفکران هندو غیر از مذهب توده های بی سواد است . در جامعه هندو هرکس بهاستعداد و صلاحیت خود می تواند خدای خود را انتخاب کند . اين امر مذهب هندو را تا حدي به هرج و مرج مي كشاند لیکن با همه این اختلافها خمیر مایه مذهب هندو از پرستش مظاهر طبیعت و خدایان نرو ماده ذهنی ترکیب یافته است و حدود سال است که با همه تحولات و تغییراتی که در نحوه پرستش این قوم پدید آمد ، هنوز اکثریت مردم هندو به این مذهب وابسته وپایبندند.

واداها

       ودا به معني دانش مقدس است و شامل متوني مقدس و ازلي و ابدي است . وداها در اول هر عصر كيهانی به حكماي آن عصر كه ریشی نام دارند . الهام میشود. ريشي ودا را مي بيند و به نوبه ي خود آنها را به شاگردانش تعليم مي دهد (كه به اين ترتيب شاگردان ودا را مي شنوند) به همين دليل است كه ودا را    " شروتی " نیز می خواندند.(شروتی به معنای شنیدنی است).

جمع آوری کننده ودایا " ویاسه " نام دارد كه آنها را به شكل يك مجموعه ي قطعي گرد آورده است این مجموعه شامل چهار روايت است .

 1. ریگ ودا              2 . ساماودا              3. یاجورودا                   4. آتاروا ودا

که این  چهار روایت به نوبه خود به چهار قسمت تقسیم میشود..

1. سامهیتا                 2. برهمن ها             3. آرانیاکا                    4. اوپانیشاد

منابع اسطیر ودایی

        ریگ ودا: ازمهمترين منابع اساطير ودايي،بي شك "ريگ ودا" مي باشد كه كهن ترين اثر ادبی هند است . اساطیر ریگ ودا اساطیری را معرفی میکند که اهمیت هریک از آنها با دیگری تفاوت دارد. سرودهای موجود در ویک ودا غالبا خطاب به خدایان مختلف و آداب و تشریفات قربانی و به ویژه تقدیم " سوما" است (. سوما يك نوشيدني مقدس و خلسه آور است كه در ايران باستان نيز استفاده مي شده است ونام  آن به اوستايي " هوما" است و خاصیت تخدیر کننده دارد ) .

ساماودا : مجموعه ي ساماودا وداي آهنگهاست نیمی از آن ماخوذ از ريگ ودا است و نيم ديگرش اصلي است .

یاجور ودا : اين مجموعه شامل قطعات منظوم و منثور است و نيمي از قسمت منظوم آن از ريگ ودا گرفته شده است.ونیم دیگرش اصلی است. بخش اعظم اين ودا اختصاص به مناسك مذهبي و اوراد و ادعيه دارد در اين ودا يك خداي اصلي به نام"پرجاپتي"به وجود آمده است .و همچنین خدای دیگری بنام " شیوا " معرفی می شود و خدای دیگری بنام " ویشنو " از اهمیت زیادی بر خوردار است .

اتارواودا : اين كتاب مدتها پس از تاليف و تصنيف سه وداي ديگر به وجود آمده است و  شامل يك رشته   رسوم بومی اوراد و افسون مي باشد پاره اي از اين اوراد براي شفاي بيماران، ايجاد توافق درخاندان، نرم كردن دل دشمنان  ، طول عمر و سلامت است و پاره اي ديگر برای غلبه بر دشمنان و موجودات وحشی و دیوان به کار می رود .

سامهیتا( مجموعه سرودها )

شامل سرودهايي بسيار كوتاه است كه مراسم عبادي را به ايجاز و اختصار بیان میکند

برهمن ها

در رساله هاي برهمن ها قرباني مهمترين موضوع و محور عمده است . در اين متون خدايان همچون ريگ ودا و اتاروا ودا هستند. اما گاهي "پرجاپتي" و "برهما" با چهره اي جديد ظاهر شده اند. در براهمن ها پرجاپتي به معني خداي بزرگ و يگانه است و برهما نيز به همين معني است. کارها و اعمال این دو خدا نیز مشابه یکدیکر است. و از این رو هند شناسان ان دو را یک وجود واحد می دانند که با دو نام مختلف خوانده میشود.

آرانیکا

       آرانياكا معروف به كتابهاي جنگلي است و براي گوشه نشينان و خلوت گزينان منظور شده است . این افراد به جنگلهای دور دست پناه میبردند و خلوت میکردند اما چون وسایل کافی برای مراسم شرعی ود نداشتند . برخی مسایل برای آنها حذف شده مثلا قربانی واقعی به قربانی فرضی و باطنی تبدیل شد ه است

اوپانیشاد

          اوپانیشادها قسمت اخر وداها هستند .و در واقع مغز و هسته تعلیمات ودایی به شمار می آیند. اوپانیشادها در ردیف نوشته های تمثیلی درامده اند . که به شیوه رمزی طریق معرفت و را نجات را عرضه می داشتند در حقیقت از میان تمامی متون ودایی ذکر شده سخن گفتن از "ریگ ودا" و " اوپانیشاد" مزیته ای خاص خود را دارد...

 

در نتیجه:

         هند به عنوان کشوری با فرهنگ و تمدن کهن ودارای سبک و فرهنگی وجمعیت کثیرش کشوری جالب و دیدنی است  و از لحاظ طبیعت در خور تحسین . وهمچنین تنوع  زبانهای تحت تکلم و از همه مهمتر فرهنگهای گوناگون ، خود بهانه ای است برای معرفی آن با فرهنگ متفاوت شرقی .مردم هند مردمی کاملا مذهبی هستند ودر هر گرایشی که هستند به عقاید دینی یکدیگر احترام میگذارند . ومانند برخی کشورها ازجمله پاکستان بسیار کمتر شاهد درگیری قومی نژادی هستیم . مردم هند پوستی تیره دارند واز نژاد تیره پوستان میباشند .

 

نام تحقیق :  شبه قاره هند

Research about

The India Sub Continent

STUDENT NAME AND EDITION: MONA  NIK KHAH

NAME SEARCH : Research  About        The India  Sub Continent

نام گرد آورنده مطالب : مهدي تابش